Во „Слет 1988“, танчерката Соња Вукиќевиќ (74) се движи низ социјалистичко-модернистички простори, нејзиното тело станува жива архива на последниот масовен настап во Југославија. Нејзините гестови одекнуваат меѓу минатите ритми и сегашните реалности, испреплетени со дневникот на тинејџерка од 1988 година. Заедно откриваат премин од социјалистичкиот колективизам кон растечкиот индивидуализам, во момент кога ново национално колективно тело тивко се прикрадува и се подготвува да ја обликува иднината на земјата.