На парче арктички мраз што постојано се движи, Рамона ја насочува камерата кон себеси во пејзаж што му се спротивставува на секое разбирање. Она што започнува како чин на набљудување постепено се претвора во тивка медитација за исчезнувањето на присуството, меморијата, кои се растопуваат заедно со нестабилниот мраз. Филмот размислува за минливоста и човековата потреба да пронајде смисла во свет кој останува рамнодушен.